Πρόλογος έντυπης έκδοσης
Το «Μισώ τον ήλιο που βγαίνει για όλους…» δεν χρειάζεται κάποιον ιδιαίτερο πρόλογο. Και αυτό γιατί οι συζητήσεις με τους ίδιους τους κρατούμενους –τόσο οι πιο σύντομες, όσο και αυτές που είχαν περισσότερο χρόνο στη διάθεσή τους- επισημαίνουν την ουσία. Και βιωματικά μιλάνε για την «μεγάλη κοινωνία» και την εξατομίκευση, το ρόλο της φυλακής, τη σημασία τις εξέγερσης.
Αυτό που έχει για μας σημασία είναι να μιλήσουν οι ίδιοι οι κρατούμενοι. Όχι για τους βοηθήσουμε να συνειδητοποιήσουν τη θέση τους ή τους εχθρούς τους. Μακριά από εμάς κάθε ρόλος δασκάλου ή καθοδηγητή.
Αυτό που ενδιαφέρει εμάς είναι να σπάσει η απομόνωσή τους. Αυτή η μπροσούρα θέλει να αποτελέσει ένα τρόπο –στο βαθμό που θα μπορέσει να διακινηθεί μέσα- να επικοινωνήσουν οι κρατούμενοι μεταξύ τους. Από φυλακή σε φυλακή, από πτέρυγα σε πτέρυγα, από κελί σε κελί να μοιραστούν βιώματα, σκέψεις, αγώνες. Να ρίξουν τα στεγανά, να μιλήσουν για ό,τι είναι ανυπόφορο και να μην το ανεχτούν πια.
Αυτή η κίνηση -το video και η μπροσούρα- προσπαθεί ταυτόχρονα να σπάσει τη κοινωνική απομόνωση. Να τεθεί το ζήτημα του εγκλεισμού και της φυλακής, όχι για να κερδίσουν οι κρατούμενοι τη λύπηση ή τη συμπόνια. Αντίθετα. Για να υπονομευτούν τα αυτονόητα και να οπλιστούν οι αρνήσεις.
[ η μπροσούρα αυτή αποτελεί απομαγνητοφώνηση των συζητήσεων που έγιναν με νυν και πρώην κρατούμενους. Κομμάτια τους μονταρίστηκαν για να είναι λειτουργικά για το video.]
