Συζήτηση με το Β.Πάλλη από τη Δικαστική Φυλακή Θεσσαλονίκης
Τι συναντάει κάποιος φυλακισμένος όταν μπαίνει μέσα;
Χρόνια άκουγα για τα Διαβατά τι γίνεται. Και τώρα καταλαβαίνω γιατί το βιώνω. Γιατί οι κρατούμενοι δεν αντιστέκονται; Αυτό είναι το ερώτημα. Η απάντηση του οποιοδήποτε στην κατάργηση των διατάξεων του πειθαρχικού είναι εύκολη. Θα πουν «θα κάνει ο καθένα ό,τι θέλει». Μα δε θα κάνει ο καθένας ό,τι θέλει. Θα διεκδικεί με αξιοπρέπεια και θα του απαντούν με αξιοπρέπεια το δικαιούσαι, δεν το δικαιούσαι. Θα δίνει τον αγώνα του με τη δική του μικρή ή μεγάλη δύναμη και δεν θα καρπαζώνεται, κλωτσιέται, περπατάει γονατιστός με την απειλή ότι… το παράδειγμα που φέρνω είναι πλασματικό: Εάν κάποιος έχει 5 χρόνια κάθειρξη, εάν θέλουν δηλαδή να τον εξαφανίσουνε, να τον εξαναγκάσουν να εκτίσει και τα 5 χρόνια κάθειρξη θα τα εκτίσει μια-μια μέρα, με την απλή τακτική. Ένα στημένο πειθαρχικό, μια υπογραφή ενός οποιουδήποτε υπαλλήλου υφισταμένου ή προϊσταμένου ότι έγινε. Ο εισαγγελέας αποδέχεται τα όσα λέει ο υπάλληλος, εσύ δεν μπορείς να αντισταθείς… οι περισσότεροι δεν ξέρουν τα δικαιώματά τους και το αποδέχονται. Σου λένε έτσι είναι η φυλακή. Είναι η απάντηση στο ερώτημα που μου δίνεις: όταν μπαίνει κάποιος στη φυλακή τι αντιμετωπίζει. Όταν μπει π.χ. σε μια δικαστική φυλακή κάποιος όπως είναι τα Ιωάννινα, η Κομοτηνή, τα Χανιά, τα Διαβατά που έχουνε τέτοιες συμπεριφορές… εκεί βεβαίως θα αυτοταπεινωθεί, θα αυτοεξευτελιστεί με την απειλή του πειθαρχικού. Εάν αντισταθεί π.χ. όπως έγινε με εμένα που γνωρίζω θα τον δικάσουνε 2+2 χρόνια πειθαρχικά και θα εκτίσει την ποινή του αν έχει 5 χρόνια έτσι ακριβώς όπως σας περιγράφω.
Θέλω όλοι όσοι είναι ανυποψίαστοι να καταλάβουν ότι αυτό το τερατούργημα που παλεύουμε εδώ και 11 χρόνια μετά το 1996 ήταν σκέψη, ιδέα του Γιαννόπουλου του τότε υπουργού Δικαιοσύνης που τον Ιούνιο του 1996 καταργήθηκαν τα πλημμελήματα. Η στάση, η εξέγερση, η φθορά δημοσίου υλικού από πλημμελήματα που ήταν τότε γίνανε κακουργήματα. Έτσι καταστείλανε τους ανθρώπους και ο κρατούμενος και να έχει διάθεση που πρέπει να έχει διάθεση με οποιοδήποτε προσωπικό κόστος να διεκδικεί, τον καθηλώνουνε στη θέση του και λέει αν το κάνω είναι κακούργημα. Π.χ. μια διαμαρτυρία εξέγερση βαφτισμένη από δαύτους είναι 5 ως 20 χρόνια, μια άρνηση εκτέλεσης εντολής είναι τόσα χρόνια, είναι κακουργήματα, μια φθορά π.χ. αν σπάσεις ένα παράθυρο και τα φουσκώσουν και χρεώσουν ότι έσπασες όλη τη φυλακή όπως κάνουνε συνήθως είναι από 5-20 χρόνια. Δηλαδή αν είσαι υπότροπος –ο ομιλών είναι υπότροπος- θα πουν 20 χρόνια και θα σου στερήσουν 20 χρόνια… 20 χρόνια από την ελευθερία σου… 20 χρόνια από τη ζωή σου… 20 χρόνια από τα τεμάχια που θα σου κάνουν την προσωπικότητά σου και τον ψυχικό σου κόσμο… θα σου στερήσουν 20 χρόνια για το τίποτα, γιατί διαμαρτυρήθηκες.
Αυτή η διάταξη αν της κάνετε μια ανάλυση πάει πολλά χρόνια πίσω και πηγαίνει όλο και προς τα πίσω. Για αυτό και πρέπει να καταργηθεί. Για αυτό είναι εδώ και τόσα χρόνια το υπ’ αριθμό 1 αίτημα των κρατουμένων. Φαντάζομαι και ελπίζω ότι τώρα πλέον το έχουν καταλάβει οι περισσότεροι και θα βοηθήσουν όλοι μαζί να το πολεμήσουμε.
Τί σημαίνουν για σένα καθημερινές εικόνες της φυλακής;
Όταν βλέπεις μια εικόνα ενός διαδρόμου, μιας φυλακής… για παράδειγμα εδώ στον 2ο όροφο που είμαστε όταν κοιτάξω δεξιά όπως μιλάω βλέπω τουλάχιστον 30 κρατούμενους να παίζουνε ντόμινο, να φοράνε παντόφλες… τι σημαίνει για κάποιον ανυποψίαστο που δεν ξέρει; Το να φοράς παντόφλες είναι σαν να ριλαξάρεις, σαν να είσαι στην παραλία. Το να παίζεις ντόμινο είναι σαν να αδιαφορείς. Ενώ σε κάποιες άλλες φυλακές π.χ. στην Κέρκυρα, στο Μαλανδρίνο, στη Λάρισα, στην Πάτρα όταν βγαίνεις από το θάλαμό σου πρέπει να φοράς παπούτσια, πρέπει να είσαι έτοιμος να αγωνιστείς, να αγωνιστείς για ότι δικαιούσαι, να είσαι έτοιμος εάν σου δοθεί η ευκαιρία και βρεις ένα ανοιχτό παράθυρο, μια ανοιχτή πόρτα να διεκδικήσεις το συνταγματικά κατοχυρωμένο δικαίωμά σου, την ελευθερία μέσω της απόδρασης. Να κάνεις κάποια πράγματα. Εδώ ο μηχανισμός της δικαστικής φυλακής Διαβατών, ο στρατιωτικός μηχανισμός καταστολής έχει εξαναγκάσει τους κρατουμένους… αυτό το νόημα έχει η παντόφλα… την έχω ονομάσει Δικαστική Φυλακή Διαβατών «παντόφλα». Κοιτάω τώρα αριστερά μου και βλέπω περίπου 50 κρατούμενους… είναι σε 6 τραπέζια από 4 άτομα παίζουνε ντόμινο. Όλοι φοράνε παντόφλες. Αυτό τι σημαίνει για μένα; Όταν βλέπω μια τέτοια εικόνα, λυπάμαι που το λέω, βλέπω παραδομένους κρατούμενους. Βλέπω κρατούμενους που έχουν παραδοθεί στη μοίρα τους και στην όποια λογική των προϊσταμένων ή υφισταμένων της Δικαστικής Φυλακής Διαβατών. Δηλαδή με λίγα λόγια τους κάνουν ό,τι θέλουν.
Πως ξεκίνησε η εξέγερση στο Μαλανδρίνο;
Πολλοί θέλανε να προσωποποιήσουνε αυτό που συνέβη στο Μαλανδρίνο και γενικότερα σε όλες τις φυλακές της Ελλάδος. Η χειροδικία που έγινε στον κρατούμενο Γιάννη Δημητράκη ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι. Έχουν γίνει πολλοί κατά καιρούς βασανισμοί στις φυλακές. Πολλά χαστούκια, πολλές βιαιοπραγίες σωφρονιστικών υπαλλήλων και αυτό είναι γνωστό τις πάσης. Δεν προσωποποιείται. Δηλαδή στο μάγουλο ή στο κούτελο του Δημητράκη ήταν η σταγόνα, ήταν το σκαμπίλι σταγόνα, η γροθιά σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι. Ήταν κάτι αυθόρμητο, ήταν κάτι εντελώς αυθόρμητο και όχι προσχεδιασμένο. Αυτό μπορούν να το διαβεβαιώσει όλη η ακτίνα Θ και κατ’ επέκταση –μετά που έγινε επεξήγηση πως έγινε το περιστατικό- όλοι οι κρατούμενοι του Μαλανδρίνου. Γιατί ακόμα και αυτό, ξέρεται μερικές φορές παρερμηνεύονται πράγματα, συζητάνε για στημένα πράγματα, συζητάνε πράγματα που εξυπηρετούν τον οποιοδήποτε για οποιοδήποτε λόγο. Εγώ επειδή το βίωσα, το έζησα, πρωταγωνίστησα και θα πρωταγωνιστήσω σε όποια σταγόνα ξεχειλίσει το όποιο ποτήρι… σας καταθέτω και κάνω κατάθεση ψυχής ότι ήταν εντελώς αυθόρμητο και ήτανε το ιδίοις ομόσει ξεχείλισμα του ποτηριού. Και ξεκινήσαμε όλοι να πράττουμε με τις αισθήσεις. Και κάναμε ό,τι κάναμε στο Μαλανδρίνο. Και ό,τι ζητήσαμε δικαίως το ζητήσαμε και ήταν μια καλή ευκαιρία να μας ακούσετε και εσείς οι απ’ έξω, όσοι είστε υποψιασμένοι και όσοι ανυποψίαστοι, τι πραγματικά με αξιοπρέπεια διεκδικήσαμε στις ταράτσες και συγκεκριμένα στην ταράτσα του Μαλανδρίνου. Και κατ’ επέκταση σε λιγότερη ή μεγαλύτερη μορφή αγώνα στις υπόλοιπες φυλακές όλης της Ελλάδος.
Μετά από τις εξεγέρσεις, οι σχέσεις των κρατουμένων αλλάζουν;
Βεβαίως αλλάζουνε. Καταλαβαίνουνε το τι σημαίνει αλληλεγγύη, το τι σημαίνει ανιδιοτελή συνεισφορά σε έναν αγώνα. Μεγαλώνει ο κρίκος -για παράδειγμα- το ζήσαμε πολλοί κρατούμενοι στην ταράτσα… είναι πολύ σημαντικό το ηθικό δίδαγμα που βγήκε από την ταράτσα της διαμαρτυρίας του Μαλανδρίνου. Επί τριάμισι μερόνυχτα υπήρχαν κρατούμενοι που για παράδειγμα έπαιρναν 10 και 15 χάπια ή χρειαζόντουσαν 2-3 δόσεις ναρκωτικών για να σταθούν στα πόδια τους. Καταλαβαίνετε τώρα πως γίνονται τώρα αυτά με τις ηρωίνες και τα χάπια ή τουλάχιστον έχετε διαβάσει από εμπειρίες σε βιβλία. Σταθήκανε λοιπόν με αξιοπρέπεια πάνω στην ταράτσα και δείξανε ότι δεν χρειάζεται ναρκωτικά ο φυλακισμένος, δεν τα χρειάζεται για να καταστέλλεται τεχνητά στο όνομα της όποιας εύρυθμης λειτουργίας της φυλακής. Μετά από αυτό βγήκε και ένα άλλο ηθικό δίδαγμα από την ταράτσα του Μαλανδρίνου και των υπόλοιπων φυλακών. Ότι οι κρατούμενοι ενωμένοι πλέον και δυναμικά απέναντι σε όποια απειλή της κατασταλτική μηχανής είμαστε αποφασισμένοι να δώσουμε ένα μήνυμα σε όλους αυτούς που θέλουνε να περάσουνε αυτή τη στρατιωτική τακτική της υποταγής των κρατουμένων, να μην σηκώνουν κεφάλι. Οι τελευταίες εξεγέρσεις/ διαμαρτυρίες όλων των φυλακών δείξανε αυτό το πράγμα: ότι μεγαλώνει ο κρίκος, μεγαλώνει η αλυσίδα, δένονται περισσότερο μεταξύ τους οι κρατούμενοι γιατί επιτέλους πρέπει να τους παλέψουμε όλοι μαζί για να κερδίσουμε κάτι. Η εμπειρία μου από την ταράτσα του Μαλανδρίνου με έχει εντυπωσιάσει. Δεν μοιάζει με τίποτα προγενέστερο από αυτό. Γιατί έχω ζήσει πολλές διαμαρτυρίες. Έχω συμμετάσχει, έχω πρωταγωνιστήσει σε πολλές διαμαρτυρίες… το τι συνέβη στο Μαλανδρίνο είναι κάτι πρωτόγνωρο για μένα. Το πως ενώθηκαν οι κρατούμενοι, το πως αποφασίσανε να σταθούνε όρθιοι απέναντι στην κατασταλτική μηχανή των ΜΑΤ και των ειδικών δυνάμεων των ΟΠΚΕ… είναι κάτι που έρχεται στο μυαλό μου από το ξημέρωμα μέχρι το βράδυ.
Έχει αλλάξει ο τρόπος που αντιλαμβάνεσαι τον κόσμο η εμπειρία της φυλακής;
Φυσικά και έχει αλλάξει. Δεν θα ακολουθούσα τη σκέψη μου και τη λογική μου αν έλεγα ότι σκέφτομαι όπως σκεφτόμουν πριν. Όλα όσα βιώνει ο καθένας προσωπικά τον αλλάζουν. Έχει μια σημασία αν κάποιος από μέσα του, από τη φύση του θέλει να αγωνίζεται για το τι δικαιούται και το τι υποχρεώσεις έχει απέναντι σε μια κοινωνία. Έχει αλλάξει ριζικά ο τρόπος σκέψης μου, αυτό είναι γεγονός.
Πως είδαν οι κρατούμενοι τις ενέργειες που έγιναν τον Απρίλη σε ένδειξη αλληλεγγύης στους εξεγερμένους;
Εννοείται ότι οι περισσότεροι το καλοδεχτήκανε και μετά από συζητήσεις που γίνανε σε διάφορα μίτινγκ κρατουμένων π.χ. στη Λάρισα, στη Κέρκυρα, στη Πάτρα το δεχτήκανε με πολύ ευχαρίστηση και συμφωνήσανε όλοι ότι ήταν ότι καλύτερο μπορούσε να γίνει από μεριά της αλληλεγγύης των όποιων αγωνίστηκαν, των όποιων συμπαραστάθηκαν ανιδιοτελώς στις διαμαρτυρίες -εξεγέρσεις βαφτισμένες. Εννοείτε το καλοδεχόμαστε, το επικροτούμε, το χειροκροτούμε, το συνυπογράφουμε.
Τι θεωρείς ότι λείπει από τις κινήσεις αλληλεγγύης έξω;
Εγώ πιστεύω ότι πρέπει να γίνει μεγαλύτερη δουλειά απ’ έξω. Είμαστε 10.620 κρατούμενοι με την τελευταία απογραφή του υπουργείου Δικαιοσύνης. Από 4μελη οικογένεια να είναι ο κάθε κρατούμενος, από γείτονες φίλους και 50% των κρατουμένων δηλαδή 5.310 είναι αλλοδαποί… οπωσδήποτε ήμαστε πολλοί περισσότεροι από όσοι φαντάζονται ότι μπορούν να μας αντιμετωπίσουνε. Και εξηγούμε με ό,τι λεω: Αν σε οποιαδήποτε διαμαρτυρία έχουμε την κινητοποίηση των συγγενών, των φίλων, των τριγύρω από εμάς που μας σέβονται, σέβονται τους αγώνες για δίκαια αιτήματα πιστεύω ότι θα καταλάβουνε. Τώρα το να πω εγώ το πως θα γίνει δεν είμαι σε θέση γιατί είμαι μέσα. Είναι αυτονόητο ότι συμφωνώ με κάθε μορφή αλληλεγγύης προς τα δίκαια αιτήματα ή μέσα γίνονται ή έξω.
Αυτονόητο τώρα θα γίνει πλέον πιστεύω και για τους περισσότερους κρατούμενους οι οποίοι είναι και αυτοί ανυποψίαστοι. Όπως σας είπα προηγουμένως για παράδειγμα πολλοί κρατούμενοι δεν ξέρουν τι δικαιούνται και τι υποχρεώσεις έχουνε σαν κρατούμενοι. Ποιος νόμος τους βλάπτει, ποιος είναι στρατιωτικός νόμος κατά την ταπεινή μας άποψη και ποιος δεν είναι. Τι πρέπει να κάνουνε και τι δεν πρέπει να κάνουνε. Πότε και πως πρέπει να αγωνίζονται και πότε πρέπει εν πάση περιπτώσει να σκέπτονται το επόμενο βήμα που θα κάνουνε. Είναι μια σύνθετη στρατηγική που σε κάθε διαμαρτυρία όλο και μεγαλώνει, όλο και μεγαλώνει.
Εδώ στα Διαβατά για παράδειγμα -επειδή αυτή τη στιγμή το βιώνω- η στρατηγική αυτή για να αντισταθεί κάποιος κρατούμενος, να διεκδικήσει ή να διαφυλάξει τα κεκτημένα είναι πολύ χρονοβόρα. Αν από έξω δοθεί ένα μήνυμα για παράδειγμα εάν μπορέσει κάποιος να αναλύσει, να εξηγήσει το πόσο ψυχοφθόρο, πόσο εξοντωτικό είναι η διάταξη του 2776 του ‘99, όσον αφορά τους υπό όρων απόλυσης. Δηλαδή πως στο στερούνε, πως σου αφαιρούνε το δικαίωμα του να επανενταχθείς… τότε θα είναι ένα ηχηρό χαστούκι σε αυτούς για να καταλάβουνε ότι για την εύρυθμη λειτουργία των σωφρονιστικών καταστημάτων δεν πρέπει να έχουνε τέτοιες εξοντωτικές συμπεριφορές και φασίζουσες συμπεριφορές θα έλεγα και να εφαρμόζουν στρατιωτικούς νόμους στη φυλακή για να καταστείλουν με τη φοβία, τη λεκτική ή τη χειρονακτική βία τους κρατουμένους.
Σ’ αυτόν τον αγώνα βλέπεις κάποια προοπτική;
Κανένα αγώνα δεν έχει δικαίωμα κανένας να τον ξεφουσκώσει ή από μόνοι μας να βοηθήσουμε να ξεφουσκώσει. Αυτό που έγινε στο Μαλανδρίνο στην γλώσσα της καρδιάς έγραψε. Ένωσε περισσότερους κρατούμενους, ξύπνησε περισσότερους κρατούμενους, έκανε περισσότερους κρατούμενους να μην αναζητούνε την ζητιανιά των κατασταλτικών χαπιών που δίνει η υπηρεσία ή της ηρωίνης που πουλάει η όποια υπηρεσία ή όποιος προϊστάμενος ή υφιστάμενος της σωφρονιστικής πολιτικής για να καταστείλει τεχνικά τους κρατούμενους, δηλαδή να τους κοιμίζει. Τι θέλει το σύστημα για να υπάρχει ομαλή λειτουργία σε όλα τα σωφρονιστικά καταστήματα; Θέλει ο κρατούμενος χωρίς να σκέπτεται τι παθαίνει ο ίδιος , τι παθαίνει η οικογένειά του, τι οικονομική, τι ψυχική, τι σωματική ζημιά παθαίνει ένας κρατούμενος, να τροφοδοτείται με οιονδήποτε τρόπο, να τροφοδοτείται με ναρκωτικά το όποιο σωφρονιστικό κατάστημα. Αυτό τι σημαίνει? Σημαίνει ότι ο κρατούμενος παραδίδεται στην φαντασίωση ή στο ταξίδι των ναρκωτικών και δε διεκδικεί. Λέω για παράδειγμα: όταν φωνάζεις το πρωί 8 η ώρα «φάρμακα», όταν φωνάζεις στη 1 η ώρα το μεσημέρι «φάρμακα», όταν φωνάζεις 9 η ώρα «φάρμακα» και τα δίνει με τόση ευκολία τα ψυχοφάρμακα στις φυλακές είναι ένα μήνυμα. Όταν αφήνει να πουλάνε υπάλληλοι -οι όποιοι διοικητικοί, οι όποιοι υπάλληλοι- τα ναρκωτικά μέσα στις φυλακές και να συλλαμβάνουνε έναν κρατούμενο εξαρτημένο ο οποίος έκανε εισαγωγή ένα γραμμάριο και να του δίνουνε για παράδειγμα… όχι μόνο για παράδειγμα αλλά επί της ουσίας με ονοματεπώνυμα ποιοι έχουν καταδικαστεί για τέσσερα γραμμάρια εισαγωγής σε ισόβια κάθειρξη, είναι και αυτό ένα μήνυμα.
Τι μήνυμα βγαίνει από όλη αυτή τη συμπεριφορά της σωφρονιστικής κατασταλτικής μηχανής; Λέει: κοιμήστε τους κρατούμενους. Λέει το υπουργείο που είναι ανυποψίαστο, γιατί αν ήξερε πραγματικά τι συμβαίνει σε όλα τα σωφρονιστικά καταστήματα το υπουργείο –εγώ θέλω να πιστεύω ότι δεν το ξέρει- τεχνηέντως το κρύβουνε ότι δεν το ξέρουνε… θα τους είχε κυνηγήσει με τα ρόπαλα, με τις σιδερόβεργες, με τις πέτρες, όλους αυτούς που διοικούνε αυτά τα σωφρονιστικά καταστήματα κολαστήρια για μένα. Δεν γίνεται δηλαδή να τροφοδοτούνται οι φυλακές με ψυχοφάρμακα και με ναρκωτικά και να τα πουλάνε και οι ίδιοι και στο τέλος, με συγχωρείς για το φρασεολόγιο, να κάνουνε και τους μάγκες, να συλλαμβάνουνε έναν που είναι άρρωστος, εξαρτημένος, τελειωμένος που είχε ένα δικαστήριο έβαλε πως έβαλε μέσα στη φυλακή 4 γραμμάρια, τον συλλαμβάνει και καλά κοιτάτε τον έπιασα και τον βάζει στο δικαστήριο… και το δικαστήριο που δεν ξέρει την αλήθεια, δεν ξέρει τι γίνεται στην πραγματικότητα μέσα στις φυλακές του δίνει μια ισόβια, έτσι απλά. Δηλαδή του λεει: τελείωσε η ζωή σου. Τι κουράγιο να βρει αυτός ο άνθρωπος να σηκωθεί στα πόδια του; Παρά μόνο να περπατάει γονατιστός, να πηγαίνει να παρακαλάει σε εισαγωγικά και εκτός εισαγωγικών για να του δώσουνε τα ψυχοφάρμακα για να μην πονάει. Και όταν βρει την ευκαιρία θα πει το ψέμα στην μητέρα του, στον αδερφό του, στη μάνα του, στο θείο του, στον περίγυρό του ότι θέλει να πληρώσει έναν δικηγόρο να του στείλουνε λεφτά να τα δώσει στον υπάλληλο, να του φέρει ναρκωτικά μέσα στην φυλακή. Αυτή είναι η κατάντια, αυτή είναι όμως η πραγματικότητα των ελληνικών φυλακών. ΅
Εμείς τι λέμε; Αρνούμαστε να βλέπουμε την πραγματικότητα, όσοι αρνούμαστε να την βλέπουμε και αγωνιζόμαστε και διεκδικούμε και διαφυλάσσουμε τα κεκτημένα. Αυτή είναι μια πραγματική εικόνα των φυλακών. Δηλαδή το μήνυμα που πέρασε από την εξέγερση στις 23/04 του 2007 είναι ότι είμαστε περισσότεροι. Θέλουμε και ελπίζουμε και είναι στόχος μας να γίνουμε όλοι. Και θέλουμε και την ανιδιοτελή συμμετοχή, υποστήριξη, αλληλεγγύη των όσων θέλουν, εν πάση περιπτώσει, να βοηθήσουνε να επανενταχθούνε οι κρατούμενοι, να ξαναγυρίσουν στην κοινωνία, να είναι χρήσιμοι, να είναι δημιουργικοί, να διεκδικούν. Δεν τους θέλουμε κοιμισμένους τους κρατούμενους. Οι όσοι αγωνιζόμαστε –φαντάζομαι τώρα ότι γίναμε περισσότεροι, θέλω να γίνουμε όλοι- δεν τους θέλουμε τους κρατούμενους έτσι όπως τους θέλει το σύστημα. Τους θέλουμε να διεκδικούν, τους θέλουμε να διαφυλάσσουν τα όποια δικαιώματα και να περπατάνε όρθιοι. Να κοιτάνε στα μάτια τον ήλιο και να έχουν αν γίνεται ηλιοκαμένα μέτωπα. Να μην σκύβουν το κεφάλι, να μην κάθονται στους θαλάμους ή στα κελιά, να τους βλέπει λίγο ο ήλιος, να ατενίζουν τον ουρανό, να είναι αισιόδοξοι ότι μια μέρα θα επανενταχθούνε.
Αυτός είναι και ο κοινός στόχος όλων των κρατουμένων. Φαντάζομαι και ο στόχος όσων θέλουν να βοηθήσουν προς αυτή τη κατεύθυνση, γιατί δεν θέλει το σύστημα να βοηθήσει προς αυτή την κατεύθυνση.
Τα μαγαζιά αυτά είναι πολυεθνικές. Θα σου πω ένα τελευταίο παράδειγμα γιατί θα κλείσει. Η ντομάτα έξω πουλιέται 1,20 εδώ χρεώνεται 2,70. Το σαμπουάν πουλιέται έξω –λεω για παράδειγμα, δεν ξέρω αλλά από τις αποδείξει που έχουμε μαζέψει- 1 ευρώ εδώ πουλιέται 3. Του λες δεν θέλω αυτό, σου λεει πάρε αυτό. Τον ρωτάς γιατί το κάνει, σου λέει μη μιλάς. Του λες λοιπόν φωναχτά: δεν μπορείς να μου το κάνεις αυτό. Σου λέει: Α, με απειλείς; Άσκηση απειλής βίας κατά σωφρονιστικού υπαλλήλου. Άρθρο 69, παράγραφος Α’. Απειλή και άσκηση, δηλαδή δίχρονο. Και λεω εγώ… λέμε εμείς: Πού θα βρούμε δίκιο; Θα βρούμε δίκιο αν τα σπάσουμε, αν τα κάψουμε, αν τους κυνηγήσουμε με τις ντομάτες που μας πουλάνε και με τις κονσέρβες που μας δίνουνε, να τους πλύνουμε με τα σαμπουάν που μας τα πουλάνε σε υπερδιπλάσια τιμή μπας και τους καθαρίσουμε τη σκέψη και δούνε ότι έχουμε δίκιο. Αυτή είναι η σκέψη μου, αυτό βγαίνει μέσα από την ψυχή μου και κατευθύνεται στα χείλη μου για να σας το λέω. Το νιώθω και σας το λέω, βλέπω στα μάτια των κρατουμένων, πολλών κρατουμένων ότι το θέλουνε.
Έχει δυσκολία η Δικαστική Φυλακή Διαβατών, δεν θα έχει δυσκολία πιστεύω σε λίγο καιρό. Θα προσπαθήσει και κάποιος άλλος, και κάποιοι άλλοι, θα γίνουν περισσότεροι και κάποια στιγμή θα εξαναγκαστούν να μας αποδώσουν τα ότι δικαιούμαστε χωρίς να μας απειλούν ότι θα μας δείρουνε, θα μας ξεφτιλίσουνε, θα μας ταπεινώσουνε, θα μας γονατίσουνε και θα μας κάνουν υπηρέτες του συστήματος. Υπάκουα παιδιά δηλαδή, καλά παιδιά για να πάρουμε τα ό,τι αγωνιστήκαμε. Γιατί αν είσαι «κακό παιδί», δηλαδή αν διαμαρτύρεσαι, αντιστέκεσαι, δεν σκύβεις το κεφάλι, δεν γονατίζεις, δεν παρακαλάς είσαι κακό παιδί και σου κάνουνε το τερατούργημα 2776 «Πειθαρχικά παραπτώματα»… οι διατάξεις αυτές που πρέπει να καταργηθούν, πρέπει να τροποποιηθούν, είναι αναγκαίο κακό να γίνει γιατί θα φτάσουμε κάποια στιγμή… και τελειώνει και η κάρτα μου φαίνεται τώρα.
Βαγγέλης Πάλης
Δικαστική Φυλακή Θεσσαλονίκης
