Κείμενο του Πάρη Σερεμέτη
Η φυλακή πλέον στερείται ενδιαφέροντος. Καμία σχέση με τις παλαιότερες φυλακές που εδώ μέσα έβρισκες άλλου είδους ανταποκρίσεις από τους ανθρώπους, άλλου είδους ενδιαφέροντα. Υπήρχε θέληση, υπήρχε άποψη, υπήρχαν ιδέες, εμπνεύσεις, τέλος πάντων αυτά ανήκουν στο παρελθόν. Δυστυχώς.
Η νέου τύπου νοοτροπία της κοινωνίας των ανθρώπων καθοδηγούμενη και χειραγωγούμενη από ένα σωρό μηχανισμούς και νομοτεχνικές ρυθμίσεις και μεθόδους που έχει εφεύρει η κρατική και πολιτειακή εξουσία ώστε να επιβάλλει την νέα τάξη πραγμάτων για την «πρόοδο» του ανθρώπου μέσω της ανταγωνιστικότητας και του ατομικού συμφέροντος στην συνείδηση και την συμπεριφορά του καθενός –ένεκα στην «πρόοδο» λοιπόν αυτή- έχει επηρεάσει δυστυχώς και αντανακλάται ολοένα και περισσότερο και στο χώρο των φυλακών όπου η σωφρονιστική πολιτική του ιδίου κράτους και της ιδίας πολιτείας έχουν πλέον εφεύρει και επιβάλλουν νομοτεχνικές ρυθμίσεις στο σωφρονιστικό κώδικα που υπαγορεύουν και χειραγωγούν τις συμπεριφορές των κρατουμένων και τη συνείδησή τους.
Εάν η συμπεριφορά των κρατούμενων δεν είναι η πειθήνια ή έτσι όπως την θέλουν οι δεσμώτες τους, δηλαδή η σωφρονιστική υπηρεσία του κράτους, τότε τους στερούν κάθε δικαίωμα στην ελπίδα μιας πιο γρήγορης επανένταξης στους κόλπους της έξω μεγαλύτερης κοινωνίας. Αυτό από μόνο του σε συνδυασμό και συνάφεια με την νοοτροπία που έχουν πλέον επιβάλει στο σύνολο σχεδόν της έξω οργανωμένης κοινωνίας είναι αρκετό ώστε και εδώ μέσα στην ίδια την φυλακή να ακολουθείται η ίδια νοοτροπία του ατομισμού, του προσωπικού συμφέροντος. Της μη αντίστασης των ανθρώπων κρατουμένων, ακόμα και στις προφανείς και παράφορες παραβιάσεις της ίδιας τους της αξιοπρέπειας και των δικαιωμάτων τους από τους δεσμώτες τους, δηλαδή τα όργανα του κράτους, τα σωφρονιστικά όργανα. Οι λίγοι δε που τολμούν να ανταποκρίνονται άμεσα και αυτονόητα συνεπείς με τη συνείδησή τους, που τολμούν να διαμαρτύρονται, να αντιστέκονται, να εξεγείρονται να αρνούνται πεισματικά να υποκύψουν στα πρέπει και τα θέλω ή και τα έτσι θέλω της υπηρεσίας…τότε ακολουθείται άλλη μέθοδος κράτησης και έκτισης ποινής για αυτούς. Η διαβίωσή τους μέσα στη φυλακή αγγίζει τα όρια της απελπισίας. Μεταγωγές από τη μια φυλακή στην άλλη, 20 μέρες εδώ ένα μήνα εκεί, δύο μήνες παραπέρα και όσο πιο πέρα τόσο καλύτερα για αυτούς. Σκέτο τσουβάλιασμα. Να μην μπορείς να συγκεντρωθείς, να μην έχεις την δυνατότητα να οργανωθείς, να αναπτύξεις δράση απέναντι στις όποιες προκλήσεις, στις όποιες ειδικές συμπεριφορές εφαρμόζουν πάνω σου οι φύλακές, να μην έχεις το περιθώριο να αντισταθείς, να δημιουργήσεις γενικό θέμα, κλίμα, γενικότερο πρόβλημα απέναντι στα στραβά, αντιφατικά, παράλογα, απάνθρωπα πολλές φορές που βλέπεις, συνειδητοποιείς ή αντιλαμβάνεσαι γύρω σου σε όποια φυλακή τυχαίνει να βρίσκεσαι. Και από την άλλη επανέρχομαι στην αρχική μου περιγραφή να έχεις να αντιμετωπίσεις και την πειθήνια συμπεριφορά των συγκροτουμένων σου στον όποιο σωφρονιστικό κανονισμό προσπαθεί ή έχει επιβάλλει η σωφρονιστική υπηρεσία. Αυτή η πειθήνια και όλο συμβιβασμούς συμπεριφορά των κρατουμένων ή έστω η διστακτικότητα να αντιδράσουν, να κάνουν κάτι, να φωνάξουν για το άδικο που τους συμβαίνει στο κάθε τους βήμα όσον αφορά την διαβίωσή τους εδώ μέσα υπόκειται στο πλαίσιο του φόβου των συνεπειών. Συνεπειών όχι τόσο σωματικής βίας όσο παλιότερα, αλλά πιο εξειδικευμένες. Έχουν νομοθετήσει και θεσπίσει μέτρα-αντίμετρα οι κύριοι εκσυγχρονιστές προοδευτικοί του υπουργείου Δικαιοσύνης, ώστε η όποια αντίρρηση, αντίδραση, διαμαρτυρία έστω που τολμήσει να έχει ο κρατούμενος να πληρώνεται με στέρηση καθυστέρηση του ορίου αποφυλάκισής του. Επίσης του αφαιρούν το δικαίωμα στην τακτική άδεια και αυτές οι δυο παράμετροι είναι δυστυχώς η μεγαλύτερη κατασταλτική μέθοδος ώστε ο κρατούμενος πλέον να διστάζει να ακολουθήσει τη συνείδησή του απέναντι στο άδικο όσον αφορά την διαβίωσή του με αξιοπρέπεια.
Και έτσι καταλήγουμε και πάλι στους λίγους. Τους ξεροκέφαλους, τους συνήθεις ύποπτους των ταραχών μέσα στις φυλακές, αυτούς που βάζουν τη συνείδησή τους και την αυτονόητη συμπεριφορά πάνω και πέρα από κάθε είδους προνόμια, ευεργετήματα, σύντομη αποφυλάκιση κτλ. Αυτούς που η στάση ζωή τους έξω ή μέσα στη φυλακή είναι η ίδια. Αυτούς που έχουν μάθει να οδεύουν συντροφιά με τον πόνο και τη μοναξιά τους, παρά να υποκύπτουν στα θέλω και τα πρέπει του καθενός, της κάθε κρατικής εξουσίας. Αυτοί λοιπόν οι λίγοι εξακολουθούν και σήμερα ανάμεσα στη σύγχρονη νοοτροπία του ατομικού συμφέροντος και αδιαφορώντας για την κούραση, τον πόνο, την μοναξιά εξακολουθούν λοιπόν να αντιστέκονται και να χαρίζουν ενίοτε σταγόνες αξιοπρέπειας στην διαβίωση και των υπολοίπων που είναι οι πιο πολλοί μέσα στις φυλακές. Δεν τρέχει τίποτα. Άλλωστε πάντα οι λίγοι την πληρώνουν σε αυτόν τον κόσμο, σε αυτή τη ζωή, ώστε να απολαμβάνουν υλικά ή ηθικά αγαθά οι υπόλοιποι.
Τελειώνοντας θέλω να κάνω τον επίλογο λέγοντας ότι αυτά τα λίγα λόγια είναι αφιερωμένα σε όποιον ή όποιους προσδοκούν ή ελπίζουν ένα καλύτερο αύριο μέσα ή έξω από τη φυλακή, συνειδητοποιημένα αντιλαμβάνονται ό,τι με τις πράξεις τους, με τη στάση τους, ή με τη θέση τους ανήκουν σε αυτούς τους λίγους ακολουθώντας τον δικό τους δύσβατο, επίπονο και μοναχικό δρόμο μόνο και μόνο για να είναι συνεπείς με τον εαυτό τους και τη συνείδησή τους.
Όσον αφορά εσάς σας ευχαριστούμε για την όποια αλληλέγγυα στάση σας, πρακτική σας και συμπεριφορά σας απέναντί μας.
Πάρης Σερεμέτης
Κλειστή Φυλακή Τρικάλων
