Κείμενο του Γιώργου από τη Κλειστή Φυλακή Τρικάλων
Μια μέρα στη φυλακή μπορεί να περάσει με διάφορες δραστηριότητες. Κάνοντας γυμναστική, παίζοντας ποδόσφαιρο, μπάσκετ, διαβάζοντας βιβλία εφημερίδες, βλέποντας τηλεόραση, ακούγοντας ράδιο, παίρνοντας τηλέφωνο, συζητώντας με τους συγκρατούμενους για τα προβλήματα της φυλακής όσο και το πως να αντιμετωπιστούν… και ο ύπνος συμβάλει συστηματικά στο να περάσει η ώρα.
Οι τρόποι που προσπαθεί η φυλακή να υποτάξει τον κρατούμενο είναι πολλοί, άλλοι εμφανείς και άλλοι αφανείς. Το ίδιο πρόγραμμα κάθε μέρα που με τα χρόνια σε κουράζει και σε ιδρυματοποιεί, το φαγητό που πλέον γνωρίζεις το τι θα φας ανάλογα με τη μέρα, σε πολλές περιπτώσεις δεν έχεις και τη δυνατότητα να κάνεις κάτι μόνος σου για μια αλλαγή, η βίαιη συμπεριφορά μερικών σωφρονιστικών υπαλλήλων, ο τρόπος που φέρονται υποτιμητικώς και εκδικητικώς, η απομόνωση από τα κοντινά πρόσωπα που με το πέρας του χρόνου αυτό που καταφέρνει είναι να χάνεις κάθε συναίσθημα που έχεις απομακρυντάς σε χωρίς να το καταλαβαίνεις. Η επαφή που έχεις με τα κοντινά σου πρόσωπα είναι το τηλέφωνο είτε το επισκεπτήριο που και αυτό γίνεται με το τηλέφωνο πίσω από ένα τζάμι ή κάγκελα ή και τα δύο που μόλις κατεβάσεις το ακουστικό του τηλεφώνου είτε του επισκεπτηρίου φαντάζει πιο πολύ με όνειρο. Οι χώροι γεμάτοι με κάμερες, το μοναδικό μέρος που δεν υπάρχει κάμερα είναι το κελί που μένεις.
Το σίγουρο είναι ότι η φυλακή κουράζει με το πέρας του χρόνου και ενώ στην αρχή προσπαθούν να αντισταθούν οι κρατούμενοι, να πολεμήσουν με τον καιρό τα παρατάνε. Είτε γιατί κουράστηκαν, είτε γιατί τους απειλεί το σύστημα με την νομοθεσία που έχει καθιερώσει, εκβιάζοντάς τους πως δεν θα έχουν τα ευεργετήματα, όπως είναι η άδεια, η αναστολή και τα μεροκάματα. Φυσικά πάντα θα υπάρχουμε και εμείς που θα αντιστεκόμαστε και θα πολεμάμε μη υποκύπτοντας στις απειλές τους. Και όσο θα υπάρχουν αυτοί που θα μας στηρίζουν δίνοντας μας δύναμη, θα συνεχίζουμε τον αγώνα μας.
Αυτό που αντιμετωπίζει ο κρατούμενος όταν αποφυλακίζεται είναι η κοινωνία. Που δεν σε δέχεται. Σε βλέπει σαν κάποιον που βγήκε από τη φυλακή. Και όχι αυτό που είσαι πραγματικά σπρώχνοντάς σε με τρόπο στην κατηφόρα. Ίσως ακουστεί αστείο, αλλά μετά από χρόνια στη φυλακή κάνοντας παρέα με φίλους να βρίσκεσαι από το πρωί μέχρι το βράδυ μαζί τους συνηθίζεις. Και όταν πλέον αποφυλακίζεσαι το πρώτο διάστημα υπάρχουν στιγμές που νιώθεις ότι οι έξω δεν σε καταλαβαίνουν και ότι στη φυλακή υπήρχαν πολλές στιγμές που ένιωθες καλύτερα. Δεν υπάρχει αναγνώριση έξω, νιώθεις ότι κάτι λείπει λέγοντας καλύτερα να ήμουν στην φυλακή. Το ξέρω ακούγεται τρομακτικό και όμως είναι πραγματικό. Δεν είναι τυχαίο ότι το 80% των κρατουμένων ξαναπέφτει στην φυλακή. Είναι ειδικά για αυτό τον λόγο φτιαγμένες οι φυλακές, ώστε να σε κάνουν τρόφιμό τους. Ξενοδοχεία μακράς διαρκείας.
Γιώργος
Κλειστή Φυλακή Τρικάλων
